شهر عشق

شهری به نام عشق کوهی است به نام محبت
در این کوه رودی است به نام صفا
در این رود آبراهی میرود به نام وفا
سر انجام این آبراه به آبگیری میریزد به نام وداع
بگذار گريه كنم براي عاطفه اي كه نيست
و
دنيايي كه انجمن حمايت از حيوانات دارد
اما انسان پا برهنه و عريان ميدود
بگذار گريه كنم براي انساني كه راه كوره هاي
مريخ را شناخته است اما هنوز!
كوچه هاي دلش را نمي شناسد

دل تنگی

شعری بخوان چیزی بگو تا مثل آهو
رد صدایت بوی آویشن بگیرد

چرخی بزن تا روح نا آرام دریا
در هق هق چشم تو رقصیدن بگیرد

بانوی شرجی خوب من خاتون دریا
در خواب خلخال تو گم کردم سرم را

کل می زنم نام تو را در موج و مرجان
تا یک صدف دریا کنی چشم ترم را

کو دیده یوسف شناسی تا تنت را
یک برگ گل از بوی پیراهن بگیرد

من دست و پا گم کرده ام کو سر بداری
تا سر کشی های مرا گردن بگیرد

سلام پاییز

عشق من به تو
مانند رود كوهستاني است
پيوسته و پايدار
عشق من به تو
شبيه تابش ابدي خورشيد است
يا مانند دريا كه هرگز نمي آسايد
امواج قوي و نجيبش
كه از آغوش بازش پيوسته مي گذرد
عشق من به تو
مانند درختي است
كه در قلب ريشه كرده است
عشقي بي قيد و شرط
حقيقي و ابدي

و خاموش نشدني ...

ناله

دستم رو ميندازم دور گردنش

صندلي ایی که بارها اشکهام بر رويش چکه کرده

به ديوار سلام مي کنم

و گاه که بي هوا بهش مي خورم ازش دلجويي مي کنم

- ببخشيد آقاي ديوار ...

و باز صندلي را با خودم مي چرخانم و مي رقصانم

چپ ... راست ...

چپ ... راست ...

يادمه رقص بلد نبودم !

اما غم مرا هم به رقص وا داشته !

اشک هايم را مي خورم

و باز با صندلي مي رقصم ...

بلند بلند آواز سر مي دهم

من خوشبختم

چون غم دارم ...

صندلي رو به دور خودش و خودم مي رقصانم

فرياد مي کنم ...

من با غم هايم خوشبختم

با غم هايم مي رقصم ...