ترن آهسته مي لغزيد و مي برد

نگاه حسرت آلودي به همراه

سرشکي موج زد در نرگسي مست

برآمد بر لبي از سينه اي آه

خداحافظ! لبي جنبيد و گفتي

که جاني با تني بدرود مي کرد

در آنسوي افق، با کوه، خورشيد

وداعي تلخ و خون آلود مي کرد

چراغ آفتاب آهسته مي مرد

جهان در چشم من تاريک مي شد

قطار آهسته مي ناليد و مي رفت

بآغوش افق نزديک مي شد

به گوشم ناله اش زان دور مي گفت

که ديگر روزگار عاشقي مُرد

بهار آرزو «او» بود تا رفت

شکفته گلبن اميد، پژمرد ...